Δημιουργούμε στο τραγούδι

Δημιουργούμε και στο τραγούδι

Αφορμή ο πανευρωπαϊκός διαγωνισμός τραγουδιού με θέμα τη φτώχεια, που τον πήρε είδηση η "ορκισμένη μουσικός " της παρέας.
Προβληματιστήκαμε και διαβάσαμε σχετικά.
Μετά ανασκουμπωθήκαμε και γράψαμε στίχους στα αγγλικά, τους σβήσαμε, τους ξαναγράψαμε, τους αλλάξαμε , τους διορθώσαμε, τους ντύσαμε με μουσική και τους ξαναδιορθώσαμε, τους ενορχηστρώσαμε και αρχίσαμε τις πρόβες. Η τελική σκηνή παίχτηκε σε κεντρικό στούντιο της πόλης, στο οποίο έγινε η ηχογράφηση.


Το αποτέλεσμα της δουλειάς μας στο βίντεο που ακολουθεί. Εμείς πάντως δηλώνουμε συγκινημένοι  και πλούσιοι από αυτά που αποκομίσαμε από την όλη εμπειρία. Και φυσικά πολύ χαρούμενοι για την ευκαιρία που μας δόθηκε να εκφραστούμε. Η χαρά άλλωστε φαίνεται  στα πρόσωπά μας.





Τα εύγε αξίζουν κυρίως στη Δομινίκη!

Οι στίχοι του τραγουδιού:

Many clouds surround me
and i don't have a place to be
i need to make the world be mine
to be a little satisfied
And after all i will survive

I'm just waiting my sunshine
don't wanna be another one
that gives up
stays around
misses things
lying on the ground

with a smiling face
in a different race
i won't let this poorness
hold me back
many years i've been waiting
and i think its know the time
to get away
to feel how's life
and after all i will survive

I'm just waiting my sunshine
don't wanna be another one
that gives up
stays around
misses things
lying on the ground


ΠΡΟΣΟΧΗ!
Αν θέλετε να δώσετε θετική ψήφο στο τραγούδι μας κάντε κλικ εδώ

Παρουσίαση Πολιτιστικών Προγραμμάτων

Στη φιλόξενη αίθουσα "Χρήστος Τσακίρης" του Δημοτικού Θεάτρου Σταυρούπολης έγινε την Πέμπτη 23 Σεπτεμβρίου η παρουσίαση των πολιτιστικών προγραμμάτων του σχολικού έτους 2009 - 2010. Ήμαστε εκεί, παρουσιάσαμε το πρόγραμμά μας, απολαύσαμε την εκδήλωση και ευχαριστούμε τους διοργανωτές που είχαν φροντίσει μέχρι και την παραμικρή λεπτομέρεια . (πολύ νόστιμα τα κουλουράκια! )

Ενδιαφέρον και πολύ ...δημιουργικό

Δεν δημιουργούμε μαζί μόνον εμείς ή παρέες σαν τις δικές μας. Δημιουργούν με τον ίδιο (περίπου) τρόπο  καταξιωμένοι συγγραφείς και κοινοποιούν τη δουλειά τους μέσα από διάφορες δράσεις και εκδηλώσεις. Παραθέτω αποσπάσματα από το σχετικό δημοσίευμα που βρήκα στην εφημερίδα "το Βήμα". Ποιος ξέρει, μπορεί να γεννήσει και σε μας ιδέες.

Μια παρέα με... μυστήρια ενδιαφέροντα 

 

 

Τα μέλη της Ελληνικής Λέσχης Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας γράφουν από κοινού ένα βιβλίο και μιλούν για τα σχέδιά τους

ΛΑΜΠΡΙΝΗ ΚΟΥΖΕΛΗ | Σάββατο 11 Σεπτεμβρίου 2010 

 

Ο φόνος έγινε. Δεκαέξι συγγραφείς της νεοσύστατης Ελληνικής Λέσχης Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας αναλαμβάνουν να τον εξιχνιάσουν. Θα είναι το πρώτο κοινό βιβλίο τους. Αν ο Ντάσιελ Χάμετ έβγαλε την αστυνομική λογοτεχνία από τα σαλόνια όπου γηραιές κυρίες έπιναν τσάι και την έδωσε σε αυτούς που είχαν λόγους να την κάνουν, η Ελληνική Λέσχη Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας (ΕΛΣΑΛ) έβγαλε όσους έχουν λόγους να γράφουν αστυνομικές ιστορίες από τα σπίτια τους και τους μάζεψε σε μια παρέα που ετοιμάζει με κέφι ενδιαφέροντα πράγματα για όσους αγαπούν το αστυνομικό αφήγημα. Θελήσαμε να τους γνωρίσουμε από κοντά. Τους βρήκαμε στο καφέ όπου συναντιούνται στο κέντρο της Αθήνας. Δεν ήταν όλοι εκεί, αλλά πήραμε μια ιδέα για το κλίμα στις συναντήσεις τους. Οι συλλογές αστυνομικών διηγημάτων, που ξεκίνησαν από πρωτοβουλίες εκδοτών, τους έφεραν κοντά και καλλιέργησαν μια ατμόσφαιρα συλλογικότητας. Η Χρύσα Σπυροπούλου έριξε πέρυσι την ιδέα και ο Γιάννης Ράγκος ενθάρρυνε την υλοποίησή της. Ο ένας έφερε τον άλλον και σήμερα τα μέλη είναι 25, από όλη την Ελλάδα.

«Δεν είμαστε συνδικαλιστική ομάδα. Ο σκοπός μας ήταν να βρισκόμαστε και να περνάμε καλά» λέει ο Τεύκρος Μιχαηλίδης. Γρήγορα, κάπου στο τρίτο ραντεβού, αποφάσισαν να επισημοποιήσουν τη σχέση τους. Εννέα μήνες αργότερα, γεννήθηκε η Ελληνική Λέσχη Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας, με καταστατικό, ιστοσελίδα και σχέδια. Περισσότερο από μισός αιώνας χωρίζει την 82χρονη Αθηνά Κακούρη από τα νεότερα μέλη, τους 28χρονους Βασίλη Δανέλλη και Ανδρέα Μιχαηλίδη, αλλά δηλώνουν όλοι ομόφωνα ότι συνεννοούνται άριστα μεταξύ τους. Συναντιούνται μία φορά τον μήνα, αλλά στο ενδιάμεσο οι λογαριασμοί email τους παίρνουν φωτιά. Συζητήσαμε μαζί τους για το ελληνικό αφήγημα στην Ελλάδα και την πορεία του από το περιθώριο στην αναγνώριση, για τις εκδόσεις βίπερ και τους εκδότες που υποστηρίζουν σήμερα το αστυνομικό με σειρές και προσεγμένες εκδόσεις, για το νουάρ, για τις γυναίκες και την αστυνομική λογοτεχνία, για το παιδικό αστυνομικό αφήγημα. Εχει ο καθένας τη δική του άποψη, αλλά τα βρίσκουν. Ανάμεσά τους υπάρχει σεβασμός και αναγνώριση άτυπων ιδιοτήτων: Ο Φίλιππος Φιλίππου είναι ο ιστορικός και ο βιβλιογράφος της ομάδας, ο Νεοκλής Γαλανόπουλος ο νομικός σύμβουλος, ο Ανδρέας Μιχαηλίδης ο σχεδιαστής της ιστοσελίδας της λέσχης (www. crimefictionclubgr.wordpress. com). Τι σχεδιάζουν για το προσεχές μέλλον;
...

Δεκαέξι εκδοχές μιας ιστορίας
Ενας φόνος ή μια εξαφάνιση, κάπου σε μια πόλη, από το 1960 ως σήμερα, χαρακτήρες που έχουν κιόλας ονόματα, με καθορισμένη οικονομική και οικογενειακή κατάσταση, αυτά είναι τα στοιχεία μιας ιστορίας που 16 μέλη της ΕΛΣΑΛ θα αναπτύξουν ο καθένας προς τη δική του κατεύθυνση και με το δικό του ύφος ως τα τέλη του Ιανουαρίου. Αυτό το ενδιαφέρον συγγραφικό παιχνίδι θα κυκλοφορήσει και σε βιβλίο για να το απολαύσουμε όλοι.

Πηγή : εφημερίδα το Βήμα

Τα τσιγάρα στο ...μουσείο

Με αφορμή έγγραφο της Ελληνικής Αντικαρκινικής Δράσης σχετικά με τη διοργάνωση του 9ου Διεθνούς Αντικαπνιστικού Φεστιβάλ Νέων αρχίσαμε να δημιουργούμε.

Γράψαμε θεατρικό κείμενο, μοιραστήκαμε τους ρόλους, βάλαμε κάτω το υποκριτικό μας ταλέντο, ψάξαμε και βρήκαμε μουσικές, αλλά δεν καταφέραμε να φτάσουμε στην παράσταση.

Έμειναν όμως στα χέρια μας οι φωτογραφίες που τραβούσαμε με τα κινητά μας στις πρόβες. Ριχτήκαμε ξανά στη δουλειά, επιστρατεύσαμε όσα προγράμματα στον υπολογιστή ξέραμε (και , κυρίως, δεν ξέραμε ) και μετατρέψαμε το θεατρικό μας σε εικονογραφημένη ιστορία. Αυτή ήταν τελικά η συμμετοχή μας στο διαγωνισμό του φεστιβάλ. Στη μέση του καλοκαιριού λάβαμε την ειδοποίηση να κανουμε το ταξίδι του νικητή, το Σεπτέμβρη.
Ευχαριστούμε πολύ όλους αυτούς που συντέλεσαν στο δικό μας  ταξίδι, αυτό της συλλογικής δουλειάς, της χαράς και της δημιουργίας.

σκίτσα from giouli

«Σχετικά με τη Γάζα»

Σύμφωνα με την αναφορά ειδικών στη ψυχική υγεία
(Interagency statement on Mental Health in Gaza in 2009: Principles and response):

«Η πρόσφατη βία και ο συνεχιζόμενος αποκλεισμός απειλούν πολύ σοβαρά την
ψυχική και πνευματική υγεία καθώς και την κοινωνική ευημερία τόσο των
ενηλίκων όσο και των παιδιών. Η καταστροφή και ο πόνος που προκάλεσαν οι
άγριοι βομβαρδισμοί και οι οδομαχίες για πάνω από τρεις βδομάδες, ακολουθούν
πολλά χρόνια κατοχής, συγκρούσεων και απωλειών. […] Απαιτείται τεράστια
προσπάθεια για να μπορέσουν ν’ αντιμετωπίσουν τις τραυματικές εμπειρίες και ν’
αρχίσουν να ξαναχτίζουν τις ζωές τους…[..] Πρέπει να υπάρξουν δραστηριότητες
που ομαλοποιούν τη ζωή τους και τους δίνουν μια αίσθηση ασφάλειας, δομής και
ασφαλούς πρόβλεψης για το μέλλον, σε έναν κατά τα άλλα χαώδη και επισφαλή
κόσμο. Να δοθούν ευκαιρίες στους εφήβους να πάρουν μέρος στην αντιμετώπιση
της κρίσης, οργανώνοντας οι ίδιοι δραστηριότητες για μικρότερα παιδιά, ευκαιρίες
που θα τους δώσουν αίσθηση πληρότητας και αυτοπεποίθησης….»

Σύμφωνα με τον θεατροπαιδαγωγό του ASHTAR Theatre στη Γάζα:
«Οι νέοι, μετά την επίθεση, έχουν χάσει την πίστη τους στα πάντα και κυρίως στους
πατεράδες τους, που έτρεμαν από φόβο μπροστά στα παιδιά τους καθώς έπεφταν οι
βόμβες….. πατεράδες που θα έπρεπε να αντιπροσωπεύουν την ασφάλεια και να
είναι πρότυπα για τα παιδιά τους. Παρ’ όλ’ αυτά πολλοί, για λόγους ασφάλειας,
άφησαν τα σπίτια τους και τα παιδιά τους και σκόρπισαν σε άλλους χώρους, σε
σχολεία, σε συγγενείς ή γείτονες. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την έλλειψη σιγουριάς
και εμπιστοσύνης προς τους ενήλικες.»
Πηγή:
«Οι Μονόλογοι απ’ τη Γάζα» (The Gaza MonoLogues)
(δικαιώματα: ASHTAR Theatre, Παλαιστίνη
δικαιώματα στα ελληνικά: Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση)

Όταν δεν πάνε οι ηλικιωμένοι στο θέατρο πάνε οι ηθοποιοί σ' αυτούς Πρωτοποριακό πρόγραμμα του ΚΘΒΕ στις Συκιές Θεσσαλονίκης

Δημιουργία γεμάτη αγάπη για την τρίτη ηλικία που εξακολουθεί να μας δίνει την αγάπη της. Παραθέτουμε το δημοσίευμα έτσι όπως το βρήκαμε στον ημερήσιο τύπο:


Θεσσαλονίκη

«Θέατρο Κατ’ Οίκων» ονομάζεται το πρωτοποριακό πρόγραμμα, στο πλαίσιο του οποίου ηθοποιοί του Κρατικού Θεάτρου Β.Ελλάδας (ΚΘΒΕ) κρατούν συντροφιά σε ηλικιωμένους ή άτομα που αντιμετωπίζουν κινητικές δυσκολίες ή προβλήματα υγείας και αδυνατούν να μετακινηθούν προκειμένου να παρακολουθήσουν θεατρικές παραστάσεις.


Το πρόγραμμα υλοποιείται από το ΚΘΒΕ σε συνεργασία με την αντιδημαρχία Κοινωνικής Πολιτικής του Δήμου Συκεών, στη Θεσσαλονίκη. Θα εφαρμόζεται μία φορά την εβδομάδα και, όπως ανακοινώθηκε, θα διαρκέσει έως το τέλος καλοκαιριού, ενώ είναι ανοιχτό το ενδεχόμενο να επαναληφθεί στο μέλλον.

Στο πλαίσιο του προγράμματος, τρεις ηθοποιοί του ΚΘΒΕ επισκέφθηκαν σήμερα το Κέντρο Ημερήσιας Φροντίδας Ηλικιωμένων (ΚΗΦΗ) του δήμου Συκεών και… μύησαν 20 ηλικιωμένους στον κόσμο του θεάτρου, διαβάζοντάς τους ποιήματα, λαϊκά παραμύθια, πεζά κείμενα κ.ά.
Πηγή:  Εφημερίδα Ελευθεροτυπία

Γάζα, μια ιστορία

Δημιουργούμε, στη μέση του καλοκαιριού, για τα παιδιά της Γάζας που δεν απολαμβάνουν τις διακοπές και τη θερινή ραστώνη , αλλά παλεύουν με αξιοπρέπεια για τη ζωή και την ελευθερία

Σαν πέσει ο σπόρος δεν αργεί να καρπίσει το στάχυ της δημιουργίας. Το παραμύθι άρχισε να γεννά και να βγάζει καινούργια παραμύθια ή ιστορίες, που μπορεί να βρίσκονται πιο κοντά στην αλήθεια και να την ακουμπούν , γιατί τις είδαν τα μάτια της ψυχής και δεν θόλωσαν τα χρώματά τους από νόμους, διεθνείς αποφάσεις, πρέπει, στατιστικές , σφραγίδες κι άλλα τόσα άχρηστα πράγματα που επινόησε ο άνθρωπος για να κρύψει την απανθρωπιά του.

Η ιστορία της Βάσιας

Απόψε κατάφερα να κοιμηθώ τέσσερεις  ολόκληρες ώρες..
Άλλο ένα ξύπνημα με το πιο φρικιαστικό ξυπνητήρι...
Η ώρα πρέπει να είναι πέντε με έξι  το ξημέρωμα μα σήμερα οι βομβαρδισμοί άρχισαν πιο νωρίς!
Δεν σου κρύβω πως ένιωσα "ανακουφισμένη" , σχεδόν "χαρούμενη" για μια στιγμή, που στάθηκα τυχερή κι αντίκρισα και σήμερα τον κόσμο!
Μπορεί η ατμόσφαιρα να 'ναι αποπνικτική , ο αέρας σκονισμένος , μολυσμένος σχεδόν κι οι ήχοι εκκωφαντικοί , μα ανοίγοντας τα βλέφαρά σου γεμίζεις πάλι μ’ ελπίδα, ώσπου να ξανααδειάσει η ψυχή σου το σούρουπο!

Είμαι τυχερή!
Ας είναι καλά εκείνη η καλοσυνάτη γριούλα με τις πολλές γνώσεις κι τις πολλές σπουδές που μου δίδαξε την τέχνη της γραφής!
Ο θεός ας αναπαύσει την ψυχή της!

Είμαι τυχερή!
Κι ας είναι ετούτο το τελευταίο κομμάτι χαρτί που μου 'χει απομείνει.
Καμιά δεκαριά όλα κι όλα πρόλαβε να μ' αφήσει η καλή κυρία.

Έπεσε πάνω μου, κοντοστάθηκε για μια στιγμή, με έπιασε απ' το χέρι και μ' έσυρε για παράμερα.
Φοβήθηκα!
Πέρασαν ελάχιστες στιγμές και ξεπρόβαλαν οι λέξεις απ' το στόμα της.
Μετά βίας άκουσα "κι έτσι όσες ώρες μου απομένουν, τουλάχιστον ας έχω αφήσει κάτι πίσω μου πριν πεθάνω. Ίσως να μην σου φανούν χρήσιμα τα γράμματα, μα αυτά έχω σπουδάσει τόσα χρόνια αυτά μπορώ να σου μάθω!"

Μα το χαρτί δε φτάνει! Κι αν δε προλάβω να σου πω;

Θα προσπαθήσω να γίνω τα μάτια σου κι θα σου μεταφέρω την κατάσταση γύρω μου!
Δεν θα σου πω πολλά
Δεν θέλω να σε κουράσω
Δεν θέλω να μου τελειώσει το χαρτί!

ΠΕΡΙΠΛΑΝΩΜΕΝΗ ΣΚΟΝΗ/ ΜΟΥΧΛΙΑΣΜΕΝΟΣ ΑΓΕΡΑΣ/ ΦΩΝΕΣ ΚΑΙ ΤΡΟΜΟΣ/ ΑΙΦΝΙΔΙΑΣΜΟΣ/ ΧΑΛΑΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΟΝΟΣ/
Το θανατικό πάει σύννεφο μα..
το πιο φρικιαστικό !
ΕΚΚΩΦΑΝΤΙΚΟΙ ΗΧΟΙ/ ΑΠΟΤΡΟΠΑΙΟ ΣΚΗΝΙΚΟ/ ΜΕΛΗ ΠΑΙΔΙΩΝ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΩΝ ΑΤΟΜΩΝ ΚΕΙΤΟΝΤΑΙ ΠΑΡΑΠΕΤΑΜΕΝΑ ΕΔΩ ΚΙ ΕΚΕΙ/
το πιο φρικιαστικό

 τα ματιά των ανθρώπων!
Άδεια. Σκοτεινά..

Δίχως προσδοκίες . Σαστισμένα!
Κοιτούν σαν να μη θέλουν να βλέπουν..
Κοιτούν χωρίς να νιώθουν..

Μα τα δικά μου δεν στέρεψαν ακόμα!
Ακτινοβολούν ελπίδα απ 'τη στιγμή που ξαναντίκρισα τον κόσμο!
Δε το ξέρω ...Το νιώθω!
Όποιος με βλέπει είναι μια στάλα πιο δυνατός μετά!
Ίσως να φταίει η νιότη μου που δεν μ' αφήνει να παραιτηθώ!
Ίσως να φταίει το ότι ελπίζω ακόμα!
Ίσως να φταίνε απλώς τα μάτια μου!

Είμαι τυχερή! Ακόμα ζω!
Δίχως οικογένεια...ολομόναχη! Μα ζω! Ζω κι ελπίζω!
Κάθε φορά που θα αντικρίζω τον κόσμο θα γεμίζω ελπίδα!
Κι αν δεν τα καταφέρω.. κι κάποια μέρα βρεθώ κοντά στο ξέσπασμα μιας βόμβας..
όσο είμαι εδώ θα δίνω κουράγιο σ' αυτούς που τολμούν να  ρίξουν μια ματιά στα βλέφαρά μου!
Και τι είναι αυτό που προσδοκώ κ ελπίζω;
Είναι σαφώς...


Ένας απόκοσμος ήχος έκοψε το νήμα της ζωής της 12χρονης φίλης μας!
Δεν έζησε παρά μόνο δύο δεύτερα μετέπειτα της συγγραφής!
Κι όμως κάτι περίμενε...
Κρίμα που δεν θα το μάθουμε ποτέ!
Ποτέ ,  διότι ήδη γνωρίζουμε!

 ΒΑΣΙΑ