Όταν η "αυτομόρφωση" γίνεται... θέμα

Μας έπνιξαν οι εξετάσεις και τα περί ... " αυτομόρφωσης ". Αλήθεια , πόσο κούφια μοιάζουν τα λόγια όταν σχεδιάζονται τεχνοκρατικά μέσα σε εργαστήρια και αναζητούνται " λύσεις " , "προτάσεις" , και "σχέδια επί χάρτου". Εμείς το ξέρουμε πως με την ψυχούλα και το μεράκι μας παλεύουμε για να φέρουμε αποτέλεσμα κι ας το κρίνουν ουτοπικό ή νεφελώδες οι αξιολογητές.
Δε μας πειράζει, αλλά μας αρκεί που όπλο μας είναι η ποίηση και η αγάπη. ( Μακάρι να ήταν και τα μοναδικά όπλα επί της γης, δε θα είχαμε ανάγκη από αφοπλισμούς)

Πάντως σήμερα η δικιά μας Βίκυ βραβεύεται στην Αθήνα στον Πανελλήνιο διαγωνισμό ποίησης,
ενώ την προηγούμενη Κυριακή αποσπάσαμε δύο επαίνους και μια διάκριση στον Πανελλήνιο διαγωνισμό του Συνδέσμου Εκδοτών Βόρειας Ελλάδας. Παράλληλα φωτογραφίες μας εκτίθενται στο πλαίσιο της μαθητικής έκθεσης που γίνεται στο πλαίσιο του Πνευματικού Μαΐου στο Κέντρο Ιστορίας Θεσσαλονίκης.

Όχι δεν κλείσαμε για καλοκαίρι
Διάλειμμα κάνουμε λόγω εξετάσεων
Θα επανέλθουμε

Αλλοίμονο αν η αγάπη μας διαρκούσε όσο διαρκεί ένα πρόγραμμα , έστω κι αν αυτό αναφέρεται στον πολιτισμό

[ Μακριά σου ο κόσμος ]

Σείριος

Μακριά σου ο κόσμος όλος ένα τίποτα

Μακριά σου ο χρόνος κρυσταλλώνει σε μια στιγμή

Και χάνεται μετά, στα γαλανά σου μάτια

Μακριά σου, τα όνειρά μου πύργοι χάρτινοι, μοναχικοί

Μακριά σου, ο πόνος το τελευταίο μου χαρτί

Μακάρι να μην ήμουν μακριά σου

Τρένα

Νεφέλη

Σκοτεινός σταθμός, έρημος.

Τρένα στιγματισμένα απ’ την επανάσταση της εφηβείας.

..............

( Η "Νεφέλη" ζήτησε να αποσυρθούν τα ποήματά της από το ιστολόγιο. Σεβαστό, αλλά κρατήσαμε λίγους στίχους )

Ελεύθεροι πολιορκημένοι

Νεφέλη

Χάνω τη ζωή μου μέσα σ’ ένα κλουβί.
Τα κάγκελα αποθαρρύνουν την ψυχή μου να γελάσει.
..............


( Η "Νεφέλη" ζήτησε να αποσυρθούν τα ποήματά της από το ιστολόγιο. Σεβαστό, αλλά κρατήσαμε λίγους στίχους )

Βρόχος

Νεφέλη

Μηχανές τέρατα συνθλίβουν την ανθρώπινη φύση

Σε καταδικάζουν σ’ ένα τσιμεντένιο δάσος δίχως οξυγόνο.

Εποχές δίχως χρώμα

Σ’ ένα κλουβί ...

...

κι ο βρόχος σφίγγει όλο περισσότερο το λαιμό.

..............


( Η "Νεφέλη" ζήτησε να αποσυρθούν τα ποήματά της από το ιστολόγιο. Σεβαστό, αλλά κρατήσαμε λίγους στίχους )

Με το φακό της Βάσιας

Δημιουργούμε απ' την απώλεια

Ξεκινήσαμε να κουβεντιάζουμε για την απώλεια και βρεθήκαμε να δημιουργούμε για κάτι ή για κάποιον που έχει χαθεί. Βέβαια βάρυνε το κλίμα , αλλά όλοι συμφωνήσαμε πως η ποίηση και γενικότερα η τέχνη και η δημιουργία έχουν στενή  συγγένεια με την απουσία

Λεγεωνάριος

Απώλεια

Φως τ’ ουρανού και της ζωής

Όταν στα μάτια σε κοιτούσα

Χανόμουν στον ωκεανό και κολυμπούσα

Στη θάλασσα της ματιάς σου της λαμπρής

Με έλουζε η αγάπη μου για σένα

Και με ζέσταινε της ψυχής σου η πνοή

Μα ένα πρωινό σαν του ανέμου τη βουή χάθηκες

Και μου έμεινε μια πένα

Τότε ήρθε από το παρελθόν η Μούσα

Τον πόνο της απώλειας άλλαξε

Σε έμπνευση χρωματιστή τον μετάλλαξε

Και με συνέφερε γιατί έκθαμβος κοιτούσα

Ποιήματα πολλά για σένα έχω γράψει

Την αγάπη, τον πόνο, τη φιλία έχω υμνήσει

Και με λόγια έχω ζωγραφίσει

Πλούσιος έγινα, μα την ποίηση δεν έχω πάψει

Είναι ο μόνος τρόπος για να σε θυμάμαι

Γιατί ό, τι κι αν απέκτησα

Δεν αντικατέστησε τον πόνο που σε έχασα

Η ποίηση ενισχύει την εικόνα αυτών που αγαπάμε

Σείριος

Απώλεια

Πόσα δάκρυα πρέπει να χύσω

Στο βωμό της απώλειας για να σε φέρω πίσω

Πόσες εικόνες απ’ τα μάτια μου να χάσω

Αφού  αρνιέται η καρδιά να προσπεράσω

Πόσες νύχτες ξάγρυπνος θα κοιτάζω το άδειο δωμάτιο

Πότε ο πόνος θα πάψει να με δένει με το μάταιο

Πότε θα βρω τ ΄ ακριβά τα σκαλοπάτια

Που βγάζουνε στον ουρανό, τα γαλανά σου μάτια