ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ

Πράσινες χάντρες και θαλασσιές τα μάτια σου 

σμαράγδια που λαμποκοπούνε .

Ρουμπίνια πορφυρά τα χείλη σου,

 ακτίνες της ανατολής σαν βγούνε.

Λατρεύω να ακούω τη φωνή τους

 απόηχος δέντρων στην εξοχή,

γλυκό τραγούδι στην ψυχή μου

 τρυφερό χάδι στη ζωή.

Τα κρυσταλλένια δάκριά σου

 πολύτιμα του χειμώνα στολίδια μαγευτικά,

 σαν πέφτουν βροχή που σε δροσίζουν.

Χαρά παρά λύπη  χαρίζουν.

Και το χαμόγελο σου το γλυκό,

 προβάλλει ίδιος ήλιος λαμπερός

ανθίζει  τριαντάφυλλο  ροδαλό

τα  άστρα  στο φεγγαρόφωτο ξεχύνονται σωρό.

Σαν νύμφη, σαν νεράιδα βαδίζεις

στα καταπράσινα τα φύλλα, τις δροσοσταλίδες αγγίζεις

λικνίζεσαι με βραχιόλια στους καρπούς,

που έχουν του ουράνιου τόξου τους χρωματισμούς.

Δένεις με νούφαρα τα ξανθά σου μαλλιά,

 χρώμα  σταχιών που ο άνεμος χαϊδεύει

 φτιάχνει το πιο γλυκό νανούρισμα

κι όλους τους πόνους μου γιατρεύει.

Και αγναντεύω το όραμα το σαγηνευτικό.

Βλέπω τον παράδεισο και σιωπώ.

Στη νηνεμία της εικόνας της αφοπλιστικής,

γεύομαι την απέραντη γλύκα της σιωπής

και τη μαγεία της δικής σου μορφής.

Χρωματένια

Από ένα ποίημα της Πολυδούρη

 Δημιουργούμε με αφορμή το ποίημα της Μ. Πολυδούρη
"Κοντά σου" . 
Όμως αντιστρέφουμε την εικόνα. Μακριά σου  λοιπόν.

Κοντά σου

Κοντά σου δεν αχούν άγρια οι ανέμοι.
κοντά σου είναι η γαλήνη και το φως.
στου νου μας τη χρυσόβεργην ανέμη
ο ρόδινος τυλιέται στοχασμός.

Κοντά σου η σιγαλιά σα γέλιο μοιάζει
που αντιφεγγίζουν μάτια τρυφερά
κι αν κάποτε μιλάμε, αναφτεριάζει,
πλάι μας κάπου η άνεργη χαρά.

Κοντά σου η θλίψη ανθίζει σα λουλούδι
κι ανύποπτα περνά μέσ’ στη ζωή.
Κοντά σου όλα γλυκά κι όλα σα χνούδι,
σα χάδι, σα δροσούλα, σαν πνοή.

Μουσική του Νότη Μαυρουδή

με την Σοφία Βόσσου

Μακριά σου

Μακριά σου η αγάπη δεν μ' αγγίζει
μα βλέπω τη σκιά που λικνίζεται
σαν πειρασμός γυροφέρνει προκλητικά
ξυπνά ανμνήσεις και με περιπαίζει
η μελαγχολική αύρα της
σαν φάντασμα μ' έχει στοιχειώσει


Μακριά σου η ζωή δε γελά
αχνοφαίνεται ένα θλιμμένο χαμόγελο
τα δάκρια μουσκεύουν τη χαρά μου.
Τώρα το βαρύ βήμα σου δε σπάει τη σιωπή
μόνο απολιθώματα ευτυχίας στολίζουν το πάτωμα
απομεινάρια ζωής ηχηρής


Μακριά σου 
ο ήλιος είναι θαμπός
το τριαντάφυλλο είναι άοσμο
τα χελιδόνια είναι παράφωνα

Σκοτεινό δωμάτιο
Σβησμένο κερί
Βρεγμένο σεντόνι
Παράνοια
Θρύψαλλα μοναξιάς σκορπισμένα παντού
Εικόνες εγκατάλειψης
Εικόνες εξαθλίωσης
Εικόνες ... Μακριά σου

Φαίδρα

Μακριά σου

Ι

Τα δάκρυα στεγνά

αλλά, μακριά σου.

Επούλωση του τραύματος

που πάντα θα υπάρχει απειλητικό

να κακοφορμίσει.

Ο γιατρός χρόνος

κλείνει το μάτι

με αυτοπεποίθηση.

Μα, περνά η αγάπη

με γιατροσόφια;

ΙΙ

Το γέλιο άνθισε και φώτισε το πρόσωπό μου

Η σκέψη ελευθερώθηκε και πετάει σαν πουλί

Οι φίλοι με ξανακέρδισαν 

και τους κέρδισα κι εγώ με τη σειρά μου

Δημιουργώ σαν τη μέλισσα

εκεί που είχα ξεχάσει πώς γίνεται το μέλι.

Πόσο όμορφη μάσκα διάλεξα στ' αλήθεια !

ΙΙΙ

Χρειάστηκε μόνο 

ν' αντικρίσω το είδωλό μου

στον καθρέφτη

για να νιώσω αυτό 

που όλοι λένε : 

Καλύτερα μακριά σου !

Γ

Η διαστροφή της λογοτεχνίας

 (απόσπασμα)
 ...
΄Οπως κι αν έχει το πράγμα, εδώ προκρίνεται η εκδοχή της λογοτεχνίαςθύματος, που εντοπίζεται, όπως υπαινίχθηκα τις προάλλες, στον τύπο και στην πράξη της σχολικής ανάγνωσης λογοτεχνικών κειμένων, η οποία, εξ ορισμού ή καθ΄ οδόν, υπήρξε ή έγινε προβληματική. Εξ ορισμού, αν δεχτούμε ότι οι σχολικές φασκιές συνήθως πνίγουν, έστω παραμορφώνουν, τη λογοτεχνία, που αρέσκεται μάλλον στην ελεύθερη κίνηση, παίζοντας με πόδια και χέρια. Αυτός είναι σίγουρα ο αποφασιστικός λόγος που η ισχύουσα σχολική ανάγνωση επιδρά, κατά κανόνα, πάνω στη λογοτεχνία διαστροφικά.

Προφανώς επειδή η λογοτεχνία (η τέχνη γενικότερα) είναι ζήτημα κυρίως επιλογής, όχι επιβολής. Αρχή που φαίνεται να την αποστρέφεται η σχολική διδασκαλία, όπως ορίζεται στα αναλυτικά προγράμματα και εφαρμόζεται στην τάξη. Η παραβίασή της πάντως έχει σοβαρά παρεπόμενα, με κοινό παρονομαστή την πολλαπλή παρεξήγηση. Πρόχειρο παράδειγμα: η υποτίμηση της αναγνωστικής απόλαυσης (καλύτερα: της τέρψης, που ορίζεται ως πρώτος στόχος της ποίησης στον Ομηρο, τόσο για τους αθανάτους όσο και για τους θνητούς), προς όφελος μιας, ωφέλιμης υποτίθεται, γνώσης και μιας ενάρετης, εξίσου υποθετικής, ηθικής. Η σχολική αυτή επιβολή ασκείται και επικυρώνεται τόσο με τη λογοκριμένη συνήθως εκλογή των λογοτεχνικών κειμένων όσο, και προπαντός, με την αποσπασματική τους διδασκαλία, καταλήγοντας συχνά στη σαλαμοποίηση. Απόδειξη λαθραίας λογοκρισίας και ηθικολογίας: στη διαβόητη πλέον καβαφική «Ιθάκη» είχε διαγραφεί για κάμποσα χρόνια στο σχολικό εγχειρίδιο το δίστιχο: ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής/ όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά. Οσο για την αποσπασματική, διδακτική και εξεταστική, κακοποίηση των λογοτεχνικών κειμένων, αυτή πλήττει προπάντων τα εκτενέστερα αφηγηματικά έργα, με πρόχειρο σχολικό θύμα τα δύο ομηρικά έπη, μοιρασμένα στις δύο πρώτες τάξεις του Γυμνασίου· προηγείται η Οδύσσεια και έπεται η Ιλιάδα. Για προσωπικούς λόγους θα επιμείνω.
...
Δημήτρης Ν. Μαρωνίτης
Επιφυλλίδες , Βήμα

ΣΤΙΣ ΧΑΜΕΝΕΣ ΦΙΛΙΕΣ

Από την αγάπη υμνήθηκε πολύ

μα από τους ανθρώπους ξέπεσε στη στιγμή

ο λόγος είναι για τη φιλία την τυφλή

που υπερασπίζομαι τον άλλον με πυγμή

και αγάπη δίνω δίχως όφελος δικό μου,

μα σήμερα η φιλία όνειρο είναι μακρινό

γιατί έχει χαθεί η τιμή του κόσμου

και το χρήμα έχει πνίξει καθετί παντοτινό

Καμιά φιλία δεν είναι πια αληθινά δοσμένη

 γιατί όλοι αντάλλαγμα ζητούν

 και κανείς δε λέει «σου είναι χαρισμένη»

 καθώς άλλα πολύτιμα προτιμούν

 νομίζω πως έχω χάσει το φως μου

 καθώς σήμερα η φιλία όνειρο είναι μακρινό

 γιατί έχει απλωθεί το σκοτάδι του κόσμου

και το χρήμα έχει πνίξει καθετί παντοτινό

Οι φίλοι είναι θησαυρός πραγματικός

 κανείς όμως δεν τον αναζητεί

δεδομένος θεωρείται και πλαστικός

εγώ χάρτη δίνω σε όποιον τον ζητεί

μα άχρηστο τον νομίζουν, του δρόμου,

γιατί σήμερα η φιλία όνειρο είναι μακρινό

καθώς έχουν αλλάξει τα ιδανικά του κόσμου

 και το χρήμα έχει πνίξει καθετί παντοτινό

Μα κάποτε όλοι θα δούνε το όνειρο μου

και αυτό δε θα φαντάζει πια μακρινό,

μα ίσως είναι ελπίδα μόνο δική μου,

γιατί το χρήμα έχει πνίξει καθετί παντοτινό.

ΓΣ

Η αγάπη

Η αγάπη εν πολλά ψηλά

ση γη κεν, σα ρασία

Η αγάπη εν πολλά ψηλά

σα μάτια σ, συ καρδία μ

Η αγάπη εν πολλά ψηλά

σον Πόντον, συ πατρίδα μ.

Σείριος

ΜΟΝΑΞΙΑ

Θα έρθει καιρός

που το ατέρμονο κενό

θα έρθει και θα σταθεί αγέρωχο

απέναντι στο πονεμένο σου δάκρυ

θα σε κοιτάξει μέσα στα μάτια

και θα σε κάνει να λυγίσεις

η θλίψη σου θα ξεδιψάσει

την αχόρταγη ψυχή του.

Θα έρθει ο καιρός

που θα περπατάς ανάμεσα τους

αλλά θα είσαι αόρατος μέσα στο πλήθος.

Ένα τίποτα στη μέση του πουθενά

τη στιγμή που η οχλαγωγία

θα καλύπτει τη φωνή σου.

Θα έρθει ο καιρός

που θα μείνεις μόνος σου

μονάχα εσύ και το είδωλο σου

στο ραγισμένο καθρέφτη να

σου θυμίζει μελαγχολικά τα

λάθη του παρελθόντος.

Θα έρθει ο καιρός

που η μοναξιά αήττητη

θα διαβεί το κατώφλι σου

και θα σε βρει αμέριμνο

να την περιγελάς.

Φαίδρα

Εγκλωβισμένοι στα δεσμά της χίμαιρας

Σκουριασμένα όνειρα,

απωθημένα πίσω απ' τα κάγκελα που έχουν στήσει για τον καθένα.

Τροχοί είμαστε όλοι του συστήματος,

υποβοηθούμε την αυθαιρεσία,

υποκύπτουμε στην πίεση.

Ζήσε στην υγρασία της δικής σου φυλακής

κατατρόπωσε ακούσια το παραμικρό ίχνος συναισθήματος.

Ερωτεύσου τελικά μέσα απ' το κελί σου μια οθόνη,

μίλα σε μια εικόνα ,

αγκάλιασε μια ουτοπία,

ονειρέψου ένα ψέμα.

Τουλάχιστον αυτή η ψευδαίσθηση είναι η μόνη που σου δίνει δύναμη

τώρα που η φτηνή πραγματικότητα συνέχεια επιδιώκει να σε καταδιώκει.

Τώρα που οι γύρω επιπλέουν στη δική τους επιφάνεια.

Τώρα που οι άνθρωποι έχουν γίνει πουλιά μοναχικά που χάνονται

ξάφνου στον ορίζοντα.

 Τώρα που καλείσαι να λύσεις μόνος τις αλυσίδες σου..

Νεφέλη